Nú er maður fluttur aftur á klakan og farinn að vinna eins og maður aftur, reyndar er þetta starfþjálfun og er þar með hluti af náminu. Nú er ég loksins farinn að gera næstum alla þá hluti sem alvöru sjóntækjafræingar gera þ.e. sjónmæla fyrir gleraugum og linsum og auk þess að vera á verkstæðinu. Fyrir þá sem ekki vita þá er ég að vinna í búð sem heitir Gleraugað og er hún staðsett í einu af bláu húsunum í Faxafeni. Við erum þrjú að vinna þar og ég get ekki sagt annað en að ég er virkilega sáttur með hvernig allt er búið að ganga, þau eru frábær og við smellum vel saman. Auk þess er það mikill munur að þurfa ekki að standa í leiðinda tungumála erfiðleikum eins og oft í DK þó svo að stundum á maður í mestu erfiðleikum með að útskýra hluti sem maður lærði á dönski yfir á íslensku. Sem dæmi um það tölum við "optikerarnir" alltaf um faglegu hlutina á dönsku, því annars gætum við ómögulega gert okkur skiljanlega. Partur af djobbinu er að sjónmæla fólk, og maður fær alls konar fólk inn til sín sem er að vissu leiti gaman en getur verið erfitt. Um daginn fékk ég tælenska konu sem talaði frekar bjagaða íslensku, svo fékk ég líka hálf heyrnarlausan karl sem ég þurfti næstum að öskra upp í eyrað á svo dæmi sé tekið. En það besta við þetta er þegar maður nær að hjálpa fólki sem er í vandræðum, og þegar það heppnast líður manni virkilega vel á eftir, því að það kemur fyrir að maður tekur sjénsa og prófar hluti sem gætu alls ekki virkað en þegar þeir virka kemur góð sælutilfinning í kroppinn.

Nú er ég sem sagt búinn að vera heima í 2 mánuði og ég er búinn að koma mér fyrir í lítilli íbúð í Hafnarfirði. Það má segja að ég hafi algjörlega breytt um lífstíl eftir heimkomuna, ég er kominn á bíl, loksins farinn að geta verið með Patreki um helgar, nánast hættur að djamma. Auðvitað eru það sumir hlutir sem ég sakna frá DK, en þetta var ákvörðun sem ég tók því mig langaði að breyta til og vera nálægt mínum nánustu. Í rauninni finnst mér svoldið skrýtið að vera kominn heim aftur, mér finnst eins og ég sé að byrja frá núlli eina ferðina en, og ég á eftir að fara til DK í skóla í eina önn í viðbót sem þýðir að ég er ekki en hættur! Hvað með það, ég er ekki svartsýnið manneskja, heldur lít ég fram á veginn og reyni að gera það besta úr stöðunni.

Ég og Patrekur skruppum til Egilsstaða um verslunarmannahelgina, og ákvað ég að fara keyrandi með okkur austur. Man fólk ekki hverning það var að fara í langferð með mömmu og pabba í gamla daga?? Það var eins tíminn stæði kyrr!! Þannig held ég nefnilega að Patreki hafi liðið :D. Hann byrjaði á " Are we there yet" á Hellu og sveijaði og tautaði afhverju við hefðum ekki flogið!! Hehe. En á Egilsstöðum létum við fara vel um okkur í góða veðrinu, og loksins var hægt að sleikja sólina aðeins. Ég flutti frá DK 30. júní og þeir sem búa í RVK vita að það sást varla til sólu allan júlí, en aftur á mói var júlí mánuður heitasti mánuðurinn í DK í 40-60 ár með meðalhita um 19 gráður.......hmmmmm andskot.

Eftir hálfan mánuð ætla ég að skreppa til Noregs til þess að fylgjast með Óla bróður keppa í heimsbikarkeppninni í Torfæru og auk þess að heimsækja vini mína þar. Óli er einmitt að fara til Finnlands um helgina til að keppa í sömu keppni þar og vona ég innilega að dollan bili ekki, en ef eitthvað er að marka árangur sumarsins má hann alveg eins eiga vona á því.....but I keep my fingers crossed.

Því miður er ég ekki farinn að hitta allt það fólk sem ég þekki hér, en ég hef haft gaman af þeim sem ég hef hitt þanga til núna. Er búinn að hitta Óla Steina og kærustuna hans tvisvar síðan ég kom, ekkert nema gaman af því.

Jæja þá.....best að hætta þessu: Og ekki vera hrætt við að láta heyra í ykkur fólk!