Þá varð að því að maður skellti inn einni færslu aftur, ég hef ekki haft nokkurn áhuga á þessu bloggi í vetur enda ekkert merkilegt verið að gerast í lífi mínu....bara vinna og allt það. Skemmtilegustu tímarnir er sá tími sem ég hef náð að eyða með Patreki og á ég eftir að sakna hans svakalega á meðan ég verð í Kðben nú í haust. Ég er búinn að njóta þess að sjá breytinguna á barninu allan vetur, þroskamuninn, stærðarmuninn og allt það. Vonandi næ ég nú að komast aðeinsheim í smá tíma í haust og vera aðeins með honum, veit reyndar ekki hversu auðvelt þar sem hann er jú orðinn 6 ára og byrjar í skóla í haust.....hmmm. Nú er bara mánuður í það að ég flytji til Köben til að KLÁRA f*****g námið og verð því væntanlega orðinn sjóntækjafræðingur um áramótin! Bara hálft ár í skóla og þá er þessum merka áfanga náð....en sennilega á ég eftir að taka nokkra kúrsa áður en yfir líkur seinna meir. Það er alveg hreint ótrúlega skrýtið að hugsa til þess að fyrir 4 árum var ég að reyna að koma mér fyrir úti í DK, bjó heima hjá frænda mínum í 20-30 fm íbúð að leita mér af húsnæði og reynandi að koma mér inn á dönskunámskeið. Þetta fannst mér ótrúlega spennandi og mikið challenge, var eiginlega einn í ókunnugri borg...way bigger than Egilsstaðir.....að reyna að átta mig á  hvernig hlutirnir virkuðu. Málið var náttúrulega hindrun fyrir mig eins og flesta aðra íslendinga sem flytja út, maður hafði bara þessa skóladönsku sem gaggnast manni ekki neitt þegar kemur að því að tjá sig, maður skilur kannski ritmálið sæmilega en það er ekki hægt að tjá sig, nema kannski eftir allmarga bjóra! Ég mætti til köben með þrjár stútfullar íþróttatöskur, sem var það eina sem ég kom með! Var búinn að mæla mér mót við Óla Þór frænda minn sem ég hafði ekki séð í ein 10 ár held ég....hafði ekki hugmynd um hvernig hann leit út, var bara búinn að hringja í hann úr payphone....því gemmsinn minn bilaði þegar ég var að reyna að setja danskt númer í hann, sem gerði það að verkum að ég var símalaus þarna úti til að byrja með. En sem betur fer röbmuðum við frændurinir á hvorn annan án vandræða og ég var þar með óhulltur og gat andað léttar í smá tíma. Næsta mál á dagskrá var að finna einhvern stað að búa á, og tókst mér að hafa upp á herbergi í Rödövre, í frekar niðurslittnu kollegíi. Þar bjó einhver innflytjandi frá einhverju landi sem ég man engan vegina hvað heitir, man bara að dúddinn var múslimi og hann var frá einhverju -akztan landi fyrir miðru asíu...who cares anyway. Hann bauð mér í mat, þar sem hann bauð upp á hrísgrjónarétt og  við borðuðum hann á plastteppi á gólfinu hjá honum. Rúmmið í íbúðinni var svefnsófi úr Rúmfatalagernum af ódýust sort, og að sofa á honum var eftir því! Þessi gaur var eitthvað skrýtinn.....átti ekki neina vini í köben. En ég var kominn með herbergi og það var byrjun. Að fara á dösnsku námskeið náði ég aldrei að koma í verk því miður, þannig að tíminn minn fór aðallega í það að skoða mig um og snúa sólarhringnum við, en það var í lagi því að ég átti það allveg skilið að fá smá breik enda var ég þá búinn að vinna í Birtu nánast slitlaust í 2 ár.
Stuttu eftir að ég flutti inn komu Hlynur, Bjössi, Böggi, Katrín og Gummi til Dk til að fara á Roskilde hátíðina, og okkur áskottnuðust miðar aukalega og þar með var maður að fara þangað án sem var bara frábært.....hef ekki skemmt mér svona vel alla ævi. Hópurinn var svo þéttur og skemmtilegur, allt var bara fullkomið, enda vorum við öll nánast sammála um það að þetta gæti ekki orðið betra! Mikið drukkið, mikið hlegið og mikil þynnka líka!! Ég var 2 daga að jafna mig eftir hátíðina!!
En þegar dúddinn sem ég var að leigja af kom heim aftur frá Kanada eftir mánaðartúr fékk ég að flytja aftur inn til Óla frænda , bara rétt þangað til að skólinn byrjaði. Svo daginn áður en að skólinn byrjaði flutti ég inn á heimavist sem optikerar gátu búið. Þessi heimavist minnir mann mikið á heimavistina í Egilsstöðum fyrir utan það að maður gat komið og farið eins og maður vildi og maður mátti drekka bjór á fimmtudagsbarnum.....annað var eiginlega eins! Þetta var nokkurskonar barnaheimili fannst mér, þar voru allveg krakkar frá 18 ára og upp í 40 fólk. En þetta vandist, ég bjó fyrst með tyrkneskum dana í tvær vikur, en svo flutti Even snillingur með meiru inn til mín. Hann var sem betur fer í sama námi og ég, norskur spéfugl sem kann ýmislegt fyrir sér, og samdi okkur bara vel saman. Svo þegar skólinn byrjaði var ég einfaldlega eins og retard, maður skilldi kannski 30-50% af því sem kennarinn var að segja. En með mikilli vinnu og eljusemi tókst mér að koma mér betur inn í tungumálið á stuttum tíma, en það tók líka langan tíma að læra í byrjun! Til þess að skila allt betur þýddi ég allan texta yfir á íslensku.....en það hjálpaði líka helling. Þegar í stað tókst mér að finna mér góðan vin í bekknum, það var hann kenneth.....frekar lítill þéttur ávalt brosandi dökkur á hörund gaur. Mér leist ekkert á hann þegar ég sá hann í byrjun.....enda var þetta dæmi um það að maður á ALDREI að dæma fólk eftir útlitinu! Fyrsta skóladaginn kom hann upp að mér og settist hjá mér og kynnti sig. Við tengdumst strax.....urðum stoð og stytta hvors annars má segja, enda vorum við báðir í ókunnugu umhverfi, því hann er frá Noregi, átti konu og barn heima og hafði í rauninni aldrei verið þessi skólatýpa. Ég er svo feginn að hafa fengið að kynnast þessum manni, enda er ég þarna kominn með vina að lífstíð. Ég er búinn að heimsækja hann tvisvar, og er á leiðinni í heimsókn til hans í 3. skiptið í september í brúðkaupið hans. Get ekki beðið eftir að komast aftur til Þrándheima og hitta þau aftur.
Hvað um það, þetta er víst orðinn aðeins lengi pistill en ég ætlaði mér í byrjun en ég held samt sem áður áfram.
Á einhvern ótrúlegan hátt tókst mér að útvega mér samning hjá danskri gleraugna keðju, og líka í Köben af öllum stöðum! Mamma vill meina að það hafi verið einhver að vaka yfir mér....kannski kannski ekki. En á einhvern ótrúlegan hátt tókst mér að verða mér úti um samning hjá framsæknasta gleraugnafyrirtæki danmerkur. Ég reyndi eftir fremstu getu að tala dönsku og koma sem best fram, og það virkaði líka svona vel, því nokkrum dögum seinna fékk ég símtal frá Söreni starfsmannastjóra Louis Nielsen um samningsboð.......ég fraus eiginlega, því hann þurfti að segja eftir smá pásu........viltu samninginn eða ekki, því að það kom ekkert response frá mér í smá tíma hehe....
Nú má segja að ég sé búinn að fara léttilega yfir hvað gerðist hjá mér fyrsta hálfa árið þarna úti.....aldrei að vita nema ég skelli meiru inn bráðlega ef ég nenni.
Næsta hálfa árið verður vonandi jafn viðburðarríkt og það fyrsta. Ég kem til með að búa með 3 öðrum strákum í flottir íbúð, tveir sænskir og Even norski. Allir ungir, 3 á laf lausu er bara ávísun á góða tíma!!!
Takk fyrir mig í bili
Ingi